[اطلاعات شخصی افراد حذف شده است]

 

۶ تیرماه ١٣٨٩

 

رئیس محترم مجلس شورای اسلامی ایران جناب آقای لاریجانی

به نام خداوند بخشنده

اینجانب یوسفعلی احمدی فرزند محمدعلی ابن احمدعلی ابن قربانعلی که آباء و اجدادی در روستای ایول واقع در چهاردانگه سورتیچی هزار جریب استان مازندران به سال [حذف شده] متولد شده و دارای شماره شناسنامه [حذف شده] صادره از همان محل می‌باشم از زمانی که خود را شناخته‌ام به کار کشاورزی در زمین‌های مزروعی خویش بوده‌ام. دوستان من که امروز قریب به اتفاق از این عالم رخت بربستند و جز چند نفر مثل من که هر روز طلب موت از حضرت قاضی الحاجات دارند، زیرا از نظر قوای جسمانی در منتهای درجه ضعف و عجز می‌باشیم.

کار کشاورزی با وسایل ابتدایی و نداشتن راه و جاده ارتباطی و از طرفی سیر کردن شکم زن و فرزند و… همیشه دغدغه فکر و ذهن ما اهالی روستا بود . ولی تعاون و تعاضدی که بین ما برقرار بود همیشه در راحتی و سختی به داد همدیگر می‌رسیدیم پشتوانه و چراغ امید ما در زندگی بود و تحمل سختی روزگار را بر ما راحت می‌کرد .

در بین ما اهالی که از نظر اعتقادی متفاوت بودیم فرقی وجود نداشت و هیچ گاه این تفاوت مانع از مراوده نمی‌شد سفره ما برای همه پهن بود و درب خانه ما برای همه باز. عمران و آبادانی برای روستا بود که هر کس از آن استفاده کند و از آن بهره مند شود چون همه با هم فامیل و از منسوبین هم بودیم.

نمی‌دانم از چه زمانی و برای چه موضوعی حکایت هابیل و قابیل بین ما درگرفت و نمی‌دانم چه کسی تخم فتنه و فساد را بین ما پاشید که هر چه کردیم به طریقی اثبات نمائیم که برادر هم هستیم و با اتحاد می‌توانیم رشد کنیم و با اتفاق می‌توانیم بسازیم و آباد نمائیم نشد که نشد و تا این که منجر به اخراج از ایول به سال ۱۳۶۲ شد باورمان نمی‌شد و هنوز با گذشت ۲۷ سال نیز نمی‌شود که برادر با برادرش چنین کند نمی‌خواهم سرگذشت خویش و دیگر دوستانم را بازگو نمایم که اگر آسمان، دفتر و اشجار روی ارض ، مداد و اقیانوس جوهر شود تمامی نخواهد داشت. فقط و فقط یک مطلب را از شما انتظار دارم که در این آخرین ایام حیات خویش متوجه شوم که حق حیات داشتم که زاده شدم و یا نه؟ اگر داشتم چرا این ۲۷ سال آوارگی کسی از اولیای امور و از علمای جمهوربه سراغم نیامد که بگوید درد تو چیست تو کشاورز که زمینت را از تو گرفتند کجا برای رزق یومی‌ات کشت می‌کنی گاو آهنت کو که دل زمین را بشکافی تخم محبت در آن بپاشی اسبت کجاست که خرمنی به پا کنی و به باد هستی تخم کشته را پاک نمایی؟

حال در این ناتوانی‌ام شنیده‌ام که آتشی دیگر به بلادم افتاده و هستی و نیستی‌ام را سوخته با همه ناتوانی به نزدیکی رفتم ولی به خانه‌ام رهم ندادند که تو غریب ، این‌جا چه می‌کنی آشنایی ندیدم که آشنایی دهم نمی‌دانم شاید آنان هم مثل دیگر دوستانم به سرای باقی شتافتند ولی شما که هستید و بر مسندی تکیه دارید این شاید آخرین صدا از این بی‌نوا باشد که به گوش شما می‌رسد آیا واقعا آبی در دست ندارید که این آتش را خاموش کنید اگر این آتش امروز هستی و نیستی مرا می‌سوزاند گمان نمی‌برید که فردا نوبت شما باشد تا بی‌عدالتی است آتش روشن است . و از قدیم گفته‌اند که تر و خشک هر دو را می‌سوزاند . یادم می‌آید که برای تبری از اعتقادم وقتی در تکیه حسینیه ایول در حبس بودم هر روز یکی از بستگانم که امروز به دیار دیگری سفر نموده به سراغم می‌آمد پند و اندرز می‌داد که بیا برگرد فردای قیامت ، صحرای محشر را بیاد بیاور پل صراطی که از مو باریکتر و از لبه شمشیر تیزتر است را بخاطر بیاور بهشت آن حور و غلمان جوی شیر و عسل و سکنجبین و از آن طرف جهنم خوف‌ناک آتشین با مار و افعی که هر لحظه دهن باز کرده که می‌خواهند تو را ببلعند هی می‌گفت و می‌گفت و بعد آن واعظی وعظ می‌کرد و یا آخوندی پند می‌داد و گفته‌های فامیلم را تکرار می‌کرد و من با خود غرق در این تفکر که اگر اعتقادی با اعتقادی دیگر چنین کند همان به که به دهن افعی افتد و به آتش جهنم بسوزد. که در این چند روزه حیات با هم نوع خویش چنین نکند آنان در ایام رمضان قوت لایموت را از ما بازداشتند و نگران آخرت ما بودند.

عمر من که به آخر رسیده و مرا به آن همه نیازی نیست. فرزندانم هم که بخود وابسته‌اند ولی می‌دانید چه از من باقی می‌ماند و چه از شما و آیندگان که تاریخ من و تو را می‌خوانند و اسناد و مدارک تایید را از دل ارض بیرون می‌آورند چگونه داوری خواهند کرد. دفتر عمر کسی باز نبوده که مال من یا شما باز باشد طومار عمر به آخر می‌رسد ولی اگر دست کسی را گرفتی هنر کردی ، اگر بداد مظلومی رسیدی انسانیت را اثبات نمودی اگر بر مسندی تکیه دادی که در آن قانون و شرع را به داوری گرفتی بردی و الا واحسرتا علی قوم الظالمین و سوف یرون الظالمون اثمار ما غرسوا و جزاء ما عملوا الا انهم فی خسران مبین و اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

یوسف‌علی احمدی

[امضاء]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[متن بالا رونویسی از اصل سند است. اگر به نکتهای برخورد کردید که دقیق رونویسی نشده است لطفاً به نشانی ایمیل در صفحه تماس با ما بفرستید]