[اطلاعات شخصی افراد حذف شده است]

 

[برای وضوح بیشتر فقط بخشها و نامهایی که مربوط به افراد بهائی است ذکر شده است]

 

[وب سایت:] دین آنلاین

الاحد ۱۵ شعبان / یکشنبه ۲۵ خرداد ۱۳۹۳

 

گفتگو با آیت‌الله سید حسین صدر در باره منزلت انسان، دولت دینی، حقوق اقلیتها و ...

آیت‌الله سید حسین صدر، از علمای دینی سرشناس حوزه علمیه عراق است که دیدگاه‌هایی نواندیشانه و اصلاحگرانه در حوزه دین، جامعه، سیاست و روابط میان آنها دارد. آیت‌الله صدر با تمرکز بر گفتمان انسانی و ملی، از محدود شدن به طرز تفکرهای تنگ‌نظرانه پرهیز کرده و از نگرش‌های ستیزه گرایانه و حذفی در حد امکان به دور مانده است. برای همین وی موفق شده است که گروه‌های مختلفی را گاه با تفکرات ناهماهنگ، از سکولار و مسلمان در اطراف خود گرد آورد.

این گفتگو بر دیدگاه‌های انسان گرایانه سید حسین صدر در عرصه‌های مسئله‌زای امروزی در حوزه دین، جامعه و سیاست در جوامع اسلامی بطور کلی و جامعه عراق بطور خاص تمرکز کرده است.

متن زیر نتیجه گفتگوی دکتر علی معموری با ایشان است که در تاریخ ۳۰ آوریل (دهم اردیبهشت) سال جاری با حضور در دفتر ایشان واقع در شهر کاظمین به انجام رسیده است. گفتنی است متن عربی و فارسی این مصاحبه، پس از تأیید ایشان در اختیار دین آنلاین قرار گرفته است...

...*چند ماه قبل در باره ضرورت تعامل نیکو با بهائیان فتوایی بی سابقه در فقه اسلامی صادر کردید. این در حالی است که بهائیان بنا به نگرش رایج فقهی مرتد به حساب آمده و اساساً از اهل کتاب هم نیستند. به لحاظ فقهی چطور به این نظر رسیدید؟

تعامل نیکو با دیگران منحصر به ادیان خاصی نیست. چرا که همه ما در انسان بودن مشترک هستیم. چنان‌که قرآن هم ما را با عنوان «بنی‌آدم» خطاب می‌کند و بنا به گفته امام علی علیه‌السلام نیز مردم دو دسته‌اند: یا برادر دینی تو هستند یا در خلقت نظیر تو به شمار می‌روند.

اینکه با پیروان دین مشخصی موافق نیستم، به معانی آن نیست که حق دارم آنان را از حقوق انسانی طبیعی یا حقوق ملی‌شان به عنوان فرزندان این یا آن وطن محروم کنم. دین بر ما واجب کرده است که با انسانها حتی با دشمنانمان با عدل و مساوات تعامل کنیم. آن چنانکه خداوند فرموده: «کینه‌ورزی گروهی، شما را وا ندارد بر اینکه عدالت نکیند. عدالت کنید! که آن به تقوا نزدیکتر است.»

آنچه از نصوص دینی در مورد مسئله ارتداد فهمیده می‌شود، فقط منطبق بر تمرد بر قوانین همراه با انجام اعمال قتل و چپاول است. آن‌طور که در جاهلیت عادت بعضی قبایل بدوی بود و به همین جهت می‌بینیم که تمام ماجراهای ارتداد در زمان پیامبر از این نوع بوده است و صرف انتقال از یک دین به دینی دیگر نبود. همچنانکه صریح آیات قرآن دلالت دارند که اکراهی در دین نیست: «لا اکراه فی الدین». این آیه در مورد مسلمانانی نازل شد که مسیحی شدند و پیامبر صلی‌الله علیه و آله بعد از نزول این آیه از پیگرد و ملزم کردن آنان به بازگشت به اسلام نهی کرد...

 

[متن بالا رونویسی از اصل سند است. اگر به نکتهای برخورد کردید که دقیق رونویسی نشده است لطفاً به نشانی ایمیل در صفحه تماس با ما بفرستید]