عطاءالله روحانی

متولد سال ١٣١٩ در چیکان، اصفهان

در تاریخ ٢٠شهریور ۱۳۶۰ در داران، اصفهان تیرباران شد

 

عطاءالله روحانی پس از تکمیل کلاس پنجم ابتدائی شروع به کار کشاورزی و دامپروری کرد. بارها به دلیل بهائی بودن مورد آزار و اذیت قرار گرفت. در سال ١٣٣٢ در بلوایی که علیه جامعه بهائی به پا شد، خانه و مزرعه‌اش را ویران کردند و خودش مجروح شد.

سه سال عضو محفل روحانی محلی[۱] چیگان بود. پس از آن، برای ترویج آئین بهائی به دهکدۀ قلعه ملک مهاجرت کرد، جایی که عموی همسرش، احمد رضوانی زندگی می‌کرد. پس از انقلاب اسلامی، آزار و اذیت فزونی گرفت تا اینکه در سال ۱۳۶۰، او و خانواده‌اش به همراه احمد رضوانی و خانواده‌اش مجبور به ترک قلعه ملک شدند و به اصفهان پناه بردند.  پس از ۴۰ روز، شورای ده قلعه ملک نامه‌ای برای آن‌ها فرستاد و اطمینان داد که در صورت بازگشت به روستا، مزاحمتی برای آن‌ها پیش نخواهد آمد. با اینکه اطمینانی به این قول نداشتند به روستا بازگشتند. به محض ورود در روز ۲۶ مردادماه ۱۳۶۰، او و احمد رضوانی دستگیر و در داران اصفهان زندانی شدند.

در روز ٢٠ شهریور ۱۳۶۰ به همراه چهار بهائی دیگر، گشتاسب ثابت راسخ، عزت عاطفی، بهمن عاطفی و احمد رضوانی تیرباران شدند. اجساد عطاالله روحانی، احمد رضوانی و گشتاسب ثابت راسخ را مأموران دولتی در گورستان اسلامی چیکان دفن کردند. هیچ‌کس به خانواده و اقوام آنان خبر نداد که تیرباران و دفن شده‌اند.  اجساد عزت عاطفی و برادرش بهمن عاطفی را به افوس بردند و با حضور چند نفر از اعضای خانواده و نگهبانان دفن کردند.  به خانواده آن‌ها اجازه داده نشد که اجساد را در تابوت بگذارند و با مراسم بهائی به خاک بسپارند.

 

(این معرفی کوتاه بر مبنای اطلاعاتی که در دسترس ما بوده تهیه شده است. اگر به نکته‌ای برخوردید که دقیق نیست و یا اطلاع مهمی ناگفته مانده است، لطفاً به نشانی ایمیل در صفحه تماس با ما بفرستید.)

 

 

 

[۱] محفل روحانی محلی: هیئتی متشکل از نه نفر که سالانه با رأی بهائیان بزرگسال در هر شهر یا روستا انتخاب می‌شود و مسئول رسیدگی به امور جاری جامعه بهائی در آن محل است.