[اطلاعات شخصی افراد حذف شده است]

[برای وضوح بیشتر فقط مطالب و اخبار مربوط به افراد و جامعه بهائی تایپ شده است]

 

[روزنامه:] بهار ایران شیراز

[تاریخ:] ۲۲ شهریور ۱۳۳۴

[شماره:] ۱۰۲۷

 

منظور روزنامه‌های انگلستان از انتشار مقالات تحریک آمیز راجع به ایران چیست؟

بطوریکه خوانندگان ارجمند توجه دارند چندی است پاره‌ای از جرائد معروف لندن مقالات تحریک آمیزی علیه ایران انتشار میدهند و با لحن موذیانه‌ای از اوضاع کشور ما انتقاد مینمایند گویا دو هفته قبل بود که روزنامه دیلی‌تلگراف بقلم خبرنگار خود آقای «انتونی ملن» مقاله‌ای تحت عنوان «ایران بطرز غیر قابل تصوری مقهور فساد عمومی است» منتشر ساخت و ایران را بصورت کانونی از فساد و نادرستی معرفی کرد همین روزنامه مقالات غرض آلود دیگری در باره شکایت بهائیان ایران بسازمان ملل بچاپ رسانده است که در آنها آثار غرض و مقاصد شوم دیپلماسی حیله‌گر انگلستان بچشم میخورد.

روزنامه باصطلاح! مستقل تایمز هم که بدون شک ارگان وزارت خارجه بریتانیا محسوب میشود از همکار خود دیلی تلگراف عقب نمانده است و این روزنامه نیز راجع بایام سوگواری و جانبداری از بهائیان ایران مطالبی انتشار داده است.

تایمز با روش موذیانه خاص خود سعی کرده است در مقاله مربوط به ایام سوگواری، روحانیون ایران را بر ضد حکومت تحریک کند و مینویسد دولت ایران عزم راسخ دارد که از فعالیتهای آندسته از روحانیون که بجای توجه بانجام وظایف دینی مایلند از نقطه نظر سیاسی بر مردم مسلط شوند ممانعت نماید.

همین روزنامه در مقاله‌ای که راجع بشکایت بهائیان انتشار داده و مقاله مزبور به پنج زبان از رادیوی لندن پخش شد مینویسد جامعه بهائیان یکبار دیگر از سازمان ملل متحد تقاضا کردند که برای منع آزادی که از طرف دولت ایران نسبت بآنها معمول شده است اقدام نماید.

دولت ایران اکنون با مشکلات فراوانی مواجه است که اگر بخوبی آنها را حل ننماید با سرنوشتش بستگی دارد. از جمله اینست که نفوذ کلام خود را در خارج از مرکز نمیتواند مستقر نماید ایران یک کشور دینی است و اختلافات مذهبی درون اهمیت فراوان داشته و ممکن است در اثر تعرضات به بهائیان دولت عذر آنها را از مشاغل دولتی بخواهد بهر صورت دولت ایران صریحا گفته است که از تعقیب و آزار اقلیت‌های مذهبی متنفر است و اگر این آزار و محدودیت ادامه یابد لامحاله مسلم میشود که نفوذ کلام دولت ایران دچار شکست گردیده است.

باید از گردانندگان تایمز سئوال کرد کدام اقلیت مذهبی در ایران مورد آزار و تعقیب قرار گرفته است مگر در ایران اقلیت‌های یهود، ارمنی، آسوری و زردشتی بسر نمیبرند و از نعمت آزادی و در پناه قانون زیست نمیکنند چه آزار و تعقیبی نسبت به اقلیت‌های مذهبی بعمل آمده است و منظور از نشر و اشاعه این جعلیات و اکاذیب چیست؟ اولا دولت و ملت ایران فرقه بهائی را بعنوان یک اقلیت مذهبی نمیشناسند و آنرا دسته خیانتکار و گمراه و آلت اجرای سیاست استعماری میدانند ثانیاً نسبت بهمین دسته گمراه جز از طریق موازین اخلاقی و طبق قانون رفتاری نشده است و ما نمیدانیم نوحه سرائی تایمز و دیلی‌تلگراف از کجا سرچشمه میگیرد و برای حصول چه هدفی است؟! قدر مسلم اینست که نه بهبود اوضاع اجتماعی ایران و نه تأمین آزادی فرقه بهائیه هیچ‌یک هدف و مطمح نظر تایمز و دیلی تلگراف نیست و در منطق دیپلماسی آنهم دیپلماسی بریتانیا بشر دوستی و حمایت خیرخواهانه از حقوق انسانی مفهومی ندارد پس باید دید و کاملا متوجه بود که اربابان دیلی تلگراف و تایمز چه خوابی برای ملت ایران دیده‌اند و مقصود از این دلسوزیها و اظهار نظرها در شرائط فعلی چیست؟ و چطور شده که دیلی تلگراف بیکباره بیاد ایران افتاده و راجع بفساد عمومی در کشور ما بحث میکند یا روزنامه تایمز از اینکه ایام سوگواری بدون وقوع حادثه در ایران برگزار شده اظهار خوشوقتی میکند و آنرا نتیجه جلوگیری از فعالیتهای آندسته از روحانیون که بجای توجه بانجام وظائف دینی مایلند از نقطه نظر سیاسی بسر مردم مسلط شوند توجیح مینماید.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[متن بالا رونویسی از اصل سند است. اگر به نکتهای برخورد کردید که دقیق رونویسی نشده است لطفاً به نشانی ایمیل در صفحه تماس با ما بفرستید]