[اطلاعات شخصی افراد حذف شده است]

 

 [ متن سخنرانی یکی از بهائیان خرّم‌‌آباد که در اواسط اردیبهشت ۱۳۲۰ توسّط ستاد ارتش رونوشت شده است ]

 

هوالله

با نهایت مسرّت و افتخار به عموم بهائیان این سامان تبریکات صمیمانه و تشکّرات قلبیّه‌ام را به حضور مهمانان عزیز که این محفل را با قدومشان منوّر فرموده‌اند، تقدیم می‌دارم و افتخار این را دارم با وجود عدم لیاقت خود یکی از فرمایشات حضرت عبدالبهاء، روحی ما سواه فداه را که راجع به علم و عمل است، عرضه بدارم. حضرت عبدالبهاء در یکی از الواح مبارکه می‌فرماید یاران الهی باید به موجب وصایا و نصایح نور حقیقت جمال‌قدم روحی لعتبته الفداء قیام کنند و یک‌یک را به موقع اجرا گذارند، نه این‌که مجرّد بخوانند و مودوع اوراق و الواح گذارند. باید اوامر روحانیّه و جسمانیّهٴ اسم اعظم، روحی لتربته الفداء در حیـّز شهود جلوه نماید و در احوال و اطوار یاران الهی مجسّم و مصوّر گردد و الّا چه ثمری و چه اثری. بهائی باید که شمع آفاق باشد و نجم ساطع از افق اشراق. اگر چنین است نسبت حقیقی است و الّا نسبت مجازی است و بی‌ثمر و بی‌بار. اعظم موهبت الهی در وجود ایشان عقل است که به وسیلهٴ آن شخص صحیح را از سقیم تمیز دهد، صواب را از خطا بشناسد. عقل انسان را به دانایی دلالت نماید و علم و دانایی ابواب حقایق بر وجه ایشان گشاید و اسرار موجودات و روابط و ضوابط ممکنات را معلوم و مشهود سازد و نتیجهٴ علم (عمل است) و الّا علم به تنهایی ثمری نبخشد و مفید فایده نباشد. ولکن آن‌چه که امروزه عموماً از کلمهٴ علم مستفاد می‌دارند، مفهوم ذهنی و ظاهری به حقایق امورات و اگر چه آن هم نوعی از علم محسوب، ولی آن را علم حقیقی نتوان نامید. اگر چه فقط به فهمیدن و دانستن مسأله[ای] از مسایل، چه جسمانی و چه روحانی اکتفا رود و به موقع عمل درنیاید، نتیجه و ثمری بر آن ترتیب نگردد و بلکه معرفت و دانستـن مقدّمه است از برای اخذ نتیجهٴ بزرگ‌تر، یعنی به کار بستن که ثمرهٴ دانایی محسوب است. لهذا مقصود از علم تحقیقی است نه تصوّری. مثلاً به صرف دانستن این که در دنیا آبی موجود، رفع عطش نگردد و با وقوف به وجود شیرینی دهان شیرین نشود. پس علم حقیقی وقتی صورت بندد که حصول پذیرد و عالم و عارف واقعی آن باشد که به حقیقت واصل [و] به مقتضای آن عامل گردد.

دیانت الهیّه که اعظم وسیلهٴ تربیت و تهذیب ملل و اصل وسایط انتظام امور انفرادی و اجتماعی و اتقن اساس صیانت و علویّت و سعادت جامعهٴ بشریّه است، وقتی نتیجهٴ مطلوبه از آن حاصل و متمسّکین به آن به اعلیٰ مراتب عرفان و ایمان فایز گردند که به موجب اوامر و احکام الهیّهٴ مشروعه در آن عمل نمایند و تعالیم و دستورات مقرّره در آن را کلّاً و جزئاً در حیات روزمرّهٴ خویش معمول و مجریٰ دارند. چه امری واضح و معلوم است که مقصد از دیانت فقط اطّلاع یافتن بر تعالیم و احکام مقرّره و مسایل حکمیّه و دستورات اخلاقیّه آن نیست، بلکه مقصود اصلی [و] منظور کلّی پس از عرفان این است که تعالیم مقدّسه را به کار بندند و به موقع فعلیّت گذارند تا نجاح و فلاح حاصل شود و علم تصوّری به علم تحقیقی مبدّل گردد و فواید و ثمرات آن در عالم خارجی مشهود و عموم از آن مستفیض و کامران گردد. لهذا اهل بهاء را که همواره به این نکته واقف و تا به حال عملاً قوّت ایمان و ایقان خود را [در] هر مورد ثابت نموده‌اند، شایسته چنان است مخصوصاً در این اوقات بیش از پیش به این مسأله مهمّ عطف توجّه فرمایند و اعمال و رفتار خود را با دستورات مبارک کاملاً و دقیقاً وفق دهند و یا واضح‌تر به آیین بهائی زندگی کنند. یعنی چه تدبیر منزل و آداب معاشرت و مجالست و مناسبات با اقربا و دوستان و مسایل خانوادگی و تربیت اطفال و عقد نکاح و وصیّت و مراسم تدفین اموات و غیره و ذلک و چه در حین انجام مشاغل کسبی و تجارتی و دولتی و غیره از مسایل انفرادی و اجتماعی به دستور بهائی عمل فرمایند و با مراجعه به آیات و الواح مقدّسه، مخصوصاً توقیعات مبارکهٴ اخیرهٴ حضرت ولیّ ‌امرالله، ارواحنا فداه در وظایف اهل بهاء عموماً در آنها مصرّح و معلوم است، بیش از پیش در اجرا و تنفیذ  احکام مبارکه و تعالیم مقدّسه جدّ و جهد مبذول دارند.

رونوشت برابر است با ریشه؛ [امضاء]؛ [ مهر: ستاد ارتش، شعبهٴ ۲، رکن دوّم ]

 

[متن بالا رونویسی از اصل سند است. اگر به نکتهای برخورد کردید که دقیق رونویسی نشده است لطفاً به نشانی ایمیل در صفحه تماس با ما بفرستید]