[ترجمه ‌ای از متن انگلیسی]

 

[توضیحات مترجم در داخل کروشه قرار گرفته است]

 

[روزنامه:] شیکاگو تریبیون

[تاریخ:] شنبه ۹ می ۱۹۸۱ – ۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۰

 

گرفتاری بهائیان ایران

بهائیان آمریکا بالاخره شکایت خود را درمورد آزار بهائیان ایران برای عموم آشکار ساختند. این اقدام پس از ادامه تحریکات شدید و طولانی صورت گرفت و بهائیان با میلی و اکراه مجبور به آن شدند. آنها ترجیح میدهند که مسائل خود را به آرامی و از طریق مذاکره مستقیم با دولت ایران حلّ کنند تا اینکه بخواهند برای ابراز همدردی توجّه عمومی را جلب نمایند. این در حالی است که آنان برای دریافت جواب از مذهبیون متعصّب که کنترل امور کشور را در دست دارند قطع امید کرده اند. تنها امید بهائیان برای نجات جان همکیشان خود فشارهای خارجی است که برای این منظور به دولت ایران وارد آید.

ایران زادگاه دیانت بهائی و کشوری با اکثریت مسلمان است که هرگز با آنچه که آیت الله ها آنرا الحاد میخوانند سر سازش نداشته است. بهائیان علیرغم مشکلات فراوانی که برایشان ایجاد میشود بزرگترین اقلّیت مذهبی کشور را تشکیل میدهند در حالیکه دولت فقط ادیان مسیحی، یهودی و زرتشتی را (با حقوقی اندک برای ادامه حیات) بصورت رسمی میشناسد.

بهائیان ایران از شغل های دولتی محرومند، ازدواج آنان قانونی شناخته نمیشود، محلّ های کارشان را ضبط میکنند و اعضای محفل ملّی آنها دستگیر و ناپدید و عده بسیاری از آنان کشته شده اند. درماه مارچ دو تن از آنان پس از آنکه حکم اعدامشان از جانب دادگاه انقلاب بحال تعلییق در آمده بود کشته شدند. اتّهام آن دو عبارت از "فعّالیت برای ایجاد اختلاف بین مسلمانان" و همچنین "فعّالیت شدید برای بهائی کردن مسلمانان" و در نتیجه "مفسد فی الارض" بوده است. در ایران انقلابی، بهائی بودن بزرگترین گناه به حساب میاید.

آدمکشان مذهبی در ایران، بهائیان را عوامل شاه مخلوع و رابط های دول منفور اسرائیل و آمریکا میدانند. در حالیکه تعالیم بهائی بر اصول صلح و آشتی و دخالت نکردن در سیاست قراردارد، در نظر مسلمانان متعصّب، بزرگترین گناهشان نداشتن تعصّب خونبار است.

دنیای خارج، از متعصّبینی که اداره ایران را در دست دارند ناراضی است ولی این نارضایتی میتواند با آنچه که آنان در حقّ بهائیان این کشور انجام میدهند خیلی بیشتر شود.