غلامحسین فرهند

متولد ۱۳۰۶ در همدان

در تاریخ ١٨آذر ۱۳۶۳ در تهران اعدام شد

 

غلامحسین فرهند در یک خانوادۀ بهائی در همدان متولد شد. در زمان کودکی، خانواده‌اش به خاطر بهائی بودن از شهر اخراج شدند، و به اهواز رفتند.  او در همان‌جا تحصیل کرد و در شرکت ملی نفت استخدام شد. بعدها عضو محفل روحانی محلی[۱] اهواز شد. در سال ۱۳۴۰ به تهران منتقل شد و در سال ۱۳۵۷ برای ترویج آئین بهائی به کرج مهاجرت کرد و در آنجا عضو محفل روحانی محلی شد. در ابتدای انقلاب اسلامی ایران، به خاطر اعتقاد به آئین بهائی او را از کار اخراج کردند.

در روز ۶ مرداد ۱۳۶۲ به همراه دیگر اعضاء محفل روحانی محلی کرج بازداشت شد. او را به زندان اوین بردند و ١١ ماه در سلول انفرادی بود. ماه‌ها طول کشید تا به خانواده‌اش اجازۀ ملاقات دادند.

 در ١٨ آذر ۱۳۶۳ به اتفاق پنج بهائی دیگر، روح‌الله تعلیم، فیروز اطهری، جمشید پور استادکار، جمال کاشانی و عنایت‌الله حقیقی اعدام شدند. اعدام او را به خانواده‌اش اطلاع ندادند. روزی بعد از اعدام که همسرش به ملاقات آمده بود، به او گفتند به زندان دیگری منتقل شده است. پس از چندین روز درخواستهای مکرر بالاخره به همسرش اطلاع دادند که مدتی پیش اعدام شده است. جسد وی به خانواده‌اش تحویل داده نشد و احتمالاً مأمورین دولتی او را به خاک سپردند.

 

(این معرفی کوتاه بر مبنای اطلاعاتی که در دسترس ما بوده تهیه شده است. اگر به نکته‌ای برخوردید که دقیق نیست و یا اطلاع مهمی ناگفته مانده است، لطفاً به نشانی ایمیل در صفحه تماس با ما بفرستید.)

 

 

[۱] محفل روحانی محلی: هیئتی متشکل از نه نفر که سالانه با رأی بهائیان بزرگسال در هر شهر یا روستا انتخاب می‌شود و مسئول رسیدگی به امور جاری جامعه بهائی در آن محل است.