[اطلاعات شخصی افراد حذف شده است]

[برای وضوح بیشتر فقط مطالب و اخبار مربوط به افراد و جامعه بهائی تایپ شده است]

 

[برگرفته از سایت:] سایت خبری تحلیلی زیتون

[تاریخ:] ۲۸ آذر ۱۳۹۹

 

چرا جمهوری اسلامی سنگ قبر مخالفانش را می‌شکند

پتکی بر گوری

...

در لیست کسانی که تفکر حاکم بر ایران طی ۴۲ سال اخیر، نمی‌خواهد «اثری» از آنان بر جای بماند، نام‌های متعدد و فراوانی را می‌توان یافت. از نوید افکاری گرفته تا پویا بختیاری جوان جانباخته آبان ۹۸ و مصطفی‌ کریم‌بیگی از کشته شدگان اعتراضات ۸۸. شاعران و هنرمندانی چون احمد شاملو، محمد علی سپانلو و  سهراب سپهری، عباس کیارستمی و مدیا کاشیگر هم در این لیست بلند بالا جای می‌گیرند. کشته شدگان قتل‌های زنجیره‌ای و اعدام شدگان تابستان ۶۷. در کمال تعجب در میان کسانی که باید بی‌اثر شوند حتی نام فوتبالیست‌های محبوبی مانند ناصر حجازی، غلامحسین مظلومی، بیوک جدی‌کار، همایون بهزادی و رضا احدی هم به چشم می‌خورد. حتی خود قبرستان‌ها نیز در این میان محل دعوا هستند؛ از خاوران و ابن باویویه تا قبرستان‌های بهاییان در سراسر کشور.

...

«همسان‌سازی «گورستان

گورستان خاوران را شاید بتوان سیاسی‌ترین گورستان ایران خواند. از همین روست که اغلب حتی حضور در آنجا هم بالاخص اگر در موعد سالگرد اعدام‌های تابستان ۶۷ باشد، جرم است. این گورستان در گذشته تنها محل دفن بهائیان بود، اما در حال حاضر بنابر گزاش‌ها و شواهد متعدد بیشتر به عنوان مدفن زندانیان سیاسی اعدام شده در سال ۶۷  شناخته می‌شود. از تابستان ۶۷ بیش از یک دهه رفت و آمد خانواده‌ها به این محل ممنوع بود و در طی دو دهه اخیر با فشار نهادهای حقوق بشری و فعالیت گروه‌هایی مانند مادران خاوران نام این گورستان دوباره زنده شد. در این گورستان به جز دو سه مورد، هیچ سنگ قبری وجود ندارد و کلیت آن و روایات شکل گرفته حول آن قطعه زمین، آن را به محل ارجاع و یادآوری و اعتراض بدل کرده است.

در دی ماه سال  ۱۳۷۸ بخش بزرگی از گورستان خاوران، با بولدوزر زیر و رو شده و پس از ریخته شدن خاک تازه در آن درخت کاشته شد.

بر اساس بیانیه کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران که همان‌وقت صادر شده بود؛ «به گفته خانواده‌های قربانیان، در تخریب اخیر گورستان خاوران استخوان‌ها و سایر بقایای قربانیان، از جمله لباس، پتو و دیگر متعلقات آنها، در جریان خاک‌برداری زیر و رو شده است.»

خانواده‌های کشته‌شدگان و گروه‌های حقوق بشری در آن سال به شدت به این عمل اعتراض کردند. به گفته هادی قائمی، سخنگوی این نهاد حقوق بشری «این مکان یک سند کشتار دسته جمعی است. دولت به جای تخریب آن باید فورا تحقیقات قضایی را برای یافتن قربانیان و مستند کردن شواهد شروع کند.»

به گفته احمد منتظری، فرزند آیت‌الله حسینعلی منتظری، او هم به این کار انتقاد کرده و گفته بود: «شرعا مجاز نیستیم این کار را انجام دهیم؛ چون قبور دیگران محترم است، حتی قبور کفار. بر اساس قران کریم، بنی آدم کرامت دارند و بنی آدم هم شامل کفار می‌شود و هم شامل مومنین و اهانت به مرده آنها نیز شرعا جایز نیست.»

ابن بابویه قبرستان مهم دیگر در معرض تخریب است. این قبرستان با وجود اینکه در سال ۱۳۷۵ ثبت ملی هم شده است طی سه سال اخیر با اجرای طرحی با نام «همسان‌سازی» در حال نابودی است. ابن بابویه در کنار گورستان ظهیرالدوله در منطقه دربند تهران واقع شده است. به گفته فرزانه ابراهیم‌زاده پژوهشگر تاریخ و روزنامه‌نگار  «گورستان ابن‌بابویه با اغماض، یکی از هفت گورستان اصلی شهر تهران و قطعا یکی از چهار گورستان بزرگ تهران بعد از بهشت زهرا، امامزاده عبدالله و گورستان ارامنه در دروازه دولاب تهران است.»

از یادمان شکسته شده‌ی دکتر محمد مصدق گرفته تا مقبره دهخدا، تختی، فاطمی و کاظم سامی در این گورستان قرار دارد. علیرغم تلاش بعضی از هنرمندان برای بازسازی یادبود دکتر مصدق و حفظ این قبرستان، گروهی در حال زه‌کشی قبرستان و مسطح کردن آن هستند و به این ترتیب، سنگ قبرهای تاریخی و مقبره‌های خانوادگی‌ بسیاری نابود شد.

بنای یادبود مصدق که یک بنای سنگی سه متری است توسط افراد ناشناس بر زمین افتاد و شکست و تکه‌ای مثلثی شکل از آن نیز مفقود شد. باربد گلشیری، هنرمند مرمت‌کار این بنا می‌گوید: «من کوچکترین تغییری در این بنای یادمان نخواهم داد و جای تکه مثلثی شکلی را که مفقود شده است بازسازی نخواهم کرد تا جای خالی آن همیشه دیده شود چون فکر می‌کنم این یادمان یک نوع ضد یادمان است، راجع به غیاب است… مثل حذف نیروهای مصدقی در تمام سال‌های پس از او.»

گورستان‌های بهاییان در شهر‌های مختلف ایران هم دایم دستخوش تخریب اند و در حال زیرو و رو شدن. یک نمونه آن تخریبی‌ست که در اردیبهشت ماه سال ۹۳ در شیراز رخ داد.

جامعه جهانی بهاییان در سازمان ملل در اردیبهشت ماه سال ۹۳ اعلام کردند که گورستان معروف به گلستان جاوید شیراز که آرامگاه حدود ۹۰۰ بهایی  بوده و بیش از ۹۰ سال قدمت داشت تخریب شده است. پیکر شماری از بهاییان اعدام شده بعد از انقلاب سال ۵۷ هم در این گورستان دفن شده بود. جامعه جهانی بهایی می‌گوید که ماموران سپاه پاسداران به سرعت با بولدوزر گورستان را تخریب کردند و اعلام کردند که می‌خواهند در این مکان یک مجتمع فرهنگی و ورزشی بسازند.

تخریب قبرستان بهاییان در شهر سمنان در سال ۷۸ نیز یکی دیگر از این موارد است. به گزارش مجموعه‌ی فعالان حقوق بشر در ایران ساختمان محل شستشوی اموات  این قبرستان کاملا تخریب شد و این ساختمان به همراه وسایل داخل آن به آتش کشیده شد و ۴۵ سنگ قبر شکسته شد.

...

 

 

 

 

 

 

 

 

[متن بالا رونویسی از اصل سند است. اگر به نکتهای برخورد کردید که دقیق رونویسی نشده است لطفاً به نشانی ایمیل در صفحه تماس با ما بفرستید]