اردشیر اختری

متولد سال ۱۳۱۶ در تبریز

در تاریخ ۶ مهر ۱۳۶۶ در تهران اعدام شد

 

اردشیر اختری در ۱۵ سالگی پدر خود را از دست داد و به ناچار ترک تحصیل کرد و در یک شرکت بیمه مشغول به کار شد. تا سال ۱۳۶۰ که به خاطر اعتقادش به آئین بهائی از کار اخراج شد در استخدام آن شرکت بود. به عضویت محفل روحانی محلی[۱] تهران انتخاب شد، و سپس عضو سومین محفل روحانی ملی[۲] ایران پس از انقلاب بود، که بعد از بازداشت و اعدام اعضای دومین محفل تشکیل شد.

او و امیرحسین نادری در روز ٢٠ شهریور ۱۳۶۳ دستگیر و به زندان اوین منتقل شدند؛ و پس از سه سال حبس تؤام با شکنجه، هر دو را در روز ۶ مهر ۱۳۶۳ اعدام کردند. چگونگی اعدامشان نامعلوم است. تا چند روز پس از اعدام خانواده‌شان اطلاعی نداشتند و زمانی باخبر شدند که وسایل شخصی آن‌ها را به منازلشان فرستادند. جسد آنان به خانواده‌هایشان تحویل داده نشد و احتمالاً مأمورین دولتی آن‌ها را به خاک سپردند.

 

(این معرفی کوتاه بر مبنای اطلاعاتی که در دسترس ما بوده تهیه شده است. اگر به نکته‌ای برخوردید که دقیق نیست و یا اطلاع مهمی ناگفته مانده است، لطفاً به نشانی ایمیل در صفحه تماس با ما بفرستید.)

 

 

 

 

[۱] محفل روحانی محلی: هیئتی متشکل از نه نفر که سالانه با رأی بهائیان بزرگسال در هر شهر یا روستا انتخاب می‌شود و مسئول رسیدگی به امور جاری جامعه بهائی در آن محل است.

[۲] محفل روحانی ملی: هیئتی متشکل از نه نفر که سالانه با رأی بهائیان بزرگسال در هر کشور انتخاب می‌شود و مسئول رسیدگی به امور جاری جامعه بهائی در آن کشور است.