ابراهیم معنوی

متولد حدوداً ١٢٨٧ در حصار، خراسان

در اواخر ۱۳۵۷ در حصار، خراسان مفقودالاثر شد

 

ابراهیم معنوی در خانواده‌ای بهائی متولد شد. در نواحی مختلف ایران زندگی کرد و سپس به حصار بازگشت و پانزده سال آخر زندگیش را در آنجا به سر برد. در طول زندگی مورد آزار و اذیت زیادی قرار داشت. مثلاً در پانزده سالگی یک روز گروهی متعصب او را چنان زده بودند که به حد مرگ رسیده بود.

در ۱۶ دی ماه ۱۳۵۷ جمعیت زیادی از اهالی حصار و روستاهای اطراف با تبر، کلنگ، بیل و قوطی بنزین به خانه‌های بهائیان ریختند و اموالشان را غارت کردند و بسیاری از منازل را آتش زدند. آخوندِ روستا به نام شیخ سهمی پادرمیانی کرد و سه انتخاب پیش روی اعضای محفل روحانی محل قرار داد، و ١٠ روز مهلت داد تا یکی را انتخاب کنند:‌ گرویدن به اسلام، پرداخت جزیه، یا ترک دهکده بدون اموالشان. سه عضو محفل روحانی محلی[۱] فوراً به مشهد رفتند تا با محفل آنجا مشورت کنند. در این میان، شیخ سهمی تغییر عقیده داد و مهلت را به سه روز کاهش داد.  در این فاصله ز مانی، گروهی به منزل ابراهیم معنوی حمله می‌کنند؛ صبح روز بعد که چند نفر به اتفاق یکی از اقوامش به منزل او می‌روند، می‌بینند در خانه باز است و اسباب خانه تاراج شده است؛ و از ابراهیم معنوی هیچ اثری نمی‌بینند، به جز لکه‌های خون و دندان مصنوعی شکسته‌ای بر روی زمین.

جسد او هرگز پیدا نشد. در حصار می‌گفتند جسد او را به چاه عمیق خشک شده‌ای انداخته و با سنگ و خاک روی چاه را پوشانده‌اند.

 

(این معرفی کوتاه بر مبنای اطلاعاتی که در دسترس ما بوده تهیه شده است. اگر به نکته‌ای برخوردید که دقیق نیست و یا اطلاع مهمی ناگفته مانده است، لطفاً به نشانی ایمیل در صفحه تماس با ما بفرستید.)

 

 

 

[۱] محفل روحانی محلی: هیئتی متشکل از نه نفر که سالانه با رأی بهائیان بزرگسال در هر شهر یا روستا انتخاب می‌شود و مسئول رسیدگی به امور جاری جامعه بهائی در آن محل است.